อ่ะ พอแอนดี้เอาของเค้าเข้าไปเก็บในห้องแล้ว เราก็ไม่รู้จะทำอะไร เลยมานั่งในสวนของเกสเฮ้าท์น่ะ มานั่งกินข้าวเช้ากัน เค้าก็ถามเราว่ายูจะกินอะไรดี เราก็บอกฉันไม่หิว ฉันไม่กินข้าวเช้า เค้าก็แอบมีบ่นเรานิดๆว่ายูต้องกินข้าวเช้าทุกวันน่ะ ไม่งั้นจะไม่แข็งแรง ไม่ดีต่อสุขภาพ เหอะๆ มีแอบห่วงเราด้วยแฮะตาคนนี้ เค้าก็ถามเราว่าคนไทยเค้ากินอะไรกันตอนเช้าๆ ยูช่วยแนะนำหน่อยซิ เราก็ได้เลย งั้นสั่งข้าวต้มเครื่งเลยล่ะกัน ตาคนนั้นเห็นปุ๊บ (เค้ามาเสริฟ์เร็ว) ก็ตักข้าวต้มใส่ปากเลย น้ำตาหยดเลยอ่ะ ก็มันร้อนมากกก ไม่ระวังเลย ตาเฉิ่ม อิอิ เค้าเลยค่อยๆ กินไปด้วยคุยไปด้วย พอถึงช่วงเย็นเราเลยพาแอนดี้ไปเที่ยวไนท์บาร์ซ่าร์ล่ะ เค้าก็ไม่ค่อยจะอะไรมากกับไนท์บาร์ซ่าร์ ตอนแรกที่เราพาไปเราคิดว่าเค้าจะตื่นเต้นไง ก็เห็นฝรั่งชอบมาเดินเที่ยวกัน แต่แอนดี้บอกว่าก็ดีน่ะฉันก็ชอบล่ะ แต่ฉันไม่ชอบช้อปปิ้งอ่ะ เราก็ไม่เป็นไร มานั่งกินข้าวกันก็ได้ เราก็เลยไปนั่งแถวๆ กาแลอ่ะ เค้าเห็นผัดไทก็รีบสั่งเลย ได้ยินมาเยอะ พอกินปุ๊บโอ้วว อร่อยมากก จนทุกวันนี้เค้าก็ยังชอบอ่ะ

อ่ะ หลังจากที่ไม่ค่อยจะชอบเค้า เราก็เริ่มเออเค้าก็น่ารักดีน่ะ แบบต๊องๆ ดีอ่ะ ชอบเล่าเรื่องตลก ทำอะไรตลกๆ เค้าก็เริ่มประมาณว่าสะอาดขึ้น เราเลยสงสัยถามเค้าว่าทำไมวันแรกที่ฉันเจอยูน่ะ ทำไมยูไม่ค่อยจะสะอาดเลยล่ะ เค้าก็บอกอ้อแบ็คแพคน่ะลำบากไง ก็ต้องลุยๆ หน่อยๆไง เราคิดจริงอ่ะ ไม่เชื่อ เออไปคบไปเรื่อยๆ ก็เห็นความแตกต่างขึ้นทันตาเห็น คุณเธออาบน้ำเช้าเย็นๆๆ ทุกวัน ยิ่งกว่าเราอีกอ่ะ

ครั้งนั้นเค้ามาอยู่เชียงใหม่ได้ 2 เดือน ก็ถึงเวลาต้องเดินทางกลับล่ะ เราก็เศร้ากันเลยอ่ะ ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ เพราะเราสองคนก็ไม่ใช่เป็นแฟนกันน่ะ แต่เราสองคนก็มีใจให้กันล่ะ คิดไปเองมั้งไม่รู้อ่ะ อิอิ เค้าก็สัญญาว่าเค้าจะติดต่อกับเราเสมอๆ เหมือนที่ผ่านๆ มา แต่ว่าจะโทรมาบ่อยๆ ด้วย ตอนที่เราไปส่งที่สนามบินเราก็จากกันแบบเศร้าๆ อ่ะ ไม่ได้ร้องไห้ต่อหน้าใครน่ะ เพราะร้องมาเยอะแล้ว แอนดี้ก็เดินเข้าไปในที่รอผู้โดยสารอ่ะ แบบเศร้าๆ ลากันจนวินาทีสุดท้ายเลย

จบล่ะ เรื่องเราก็มีแค่นี้แหล่ะ แต่จริงๆ มีเยอะๆมากๆ เรื่องพ่อกับแม่เราน่ะกันไม่ให้เจอกันแอนดี้ล่ะ แต่เดี๋ยวนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเฉียว ไม่รู้จับผลัดจับพรู่กันได้ไงเนี้ยะ เข้าข้างแอนดี้กันซะเป็นส่วนใหญ่ล่ะ หาว่าเราชอบไปด่ามันอ่ะ แป่ววว